Anders (v.0.1)

Wederzijdse toestemming is essentieel, respect.
De ontvanger geeft zich over, de gever neemt de verantwoordelijkheid.

Zij is niet op zoek naar dat te snelle gevoel, zij wil langzaam opbouwen en heel diep, heel lang voelen…
Een stel warme handen warmen haar rug in het ritme van haar ademhaling. Als een nagel wat scherp haar ruggengraat volgt, splijten gevoelens open en begint het daar te stromen.
Eerst zachtjes, kloppend, het ritme van het hart, bijna niet op te merken, maar steeds met wat meer kracht, als die hand, stapje per stapje, energie verplaatst van beneden in haar schoot naar haar hart en weer terug.

Ze ontspant totaal, levert zich over aan het warme ritme, volledig vertrouwend, volledig open.

Rond haar hals kneden warme handen de spieren los, zodat bloed nog beter kan stromen. Zodat nog beter lust kan dwarrelen doorheen haar lichaam, van teen tot top.
Het zoete dat ergens opborrelt onder haar navel, diep in haar, verspreidt zich in liefhebbende golven.
Ze denkt nu aan niets meer, ze doet niets meer, ze voelt en ze is.
De gever meet met zijn handen de versnelling van haar ademhaling. In dit mooie lichaam stijgt en daalt de opwinding, van top naar teen en weerom. Hij masseert nu een bil, dicht bij dat intieme. Hij beroert het intieme nog niet, het lichaam gaf nog geen toestemming.

Zijn focus is totaal bij haar, in volle verantwoording, hij deint op haar liefdesgolven die stromen doorheen zijn lichaam. Met zijn handen vormt hij de connectie, de kring die harten verbindt.
Een hand, een arm, hart en hoofd, weer naar een arm en een hand waarlangs de energie cirkels maakt.
Zijn intuïtie leidt hem in dit sensuele aanraken.
Dit is niet zomaar seks, dit is éénworden.

Zonder dat zijn handen de verbinding verbreken, helpt hij haar zich om te draaien. Ze geeft hem toestemming het aangezicht te strelen door zijn hand op de mond te leggen. Lippen lijken zijn handpalm een kus te geven, haast onbewust nog, haast niet op te merken.

Als zijn hand haar kin streelt wordt ze overweldigt door intimiteit, ze wordt zich even heel bewust van zijn aanwezigheid, een soort plots ontwaken uit een diepe roes.
Het parfum van zijn handen herinnert zijn toewijding. Het is goed zo, geen gevaar, hij is er, hij beschermt…

Dankbaar kijkt ze hem aan en verdrinkt in zijn ogen, waarachter ze alleen liefde ziet, en aanbidding.

Als ze de ogen weer sluit ontspant het voorhoofd en wordt ze weer bewust, onbewust van de golven die nu dwarrelen in het hoofd. Kaken voelen wat zwaarder aan, gaan hangen, de mond valt wat open, tanden niet meer op elkaar. Ontspanning wordt totaal.

Plots schiet ze wakker. Was ze in slaap gevallen?

De gever zit naast haar en kijkt. Hij dekte haar toe, de zachte warmte van de lichte donsdeken voelt aan als een veilig liefdesnest.

Inderdaad ze sliep, volledig ontspannen immers en nu voelt ze alleen nog de schaduw van de liefdesenergie die er eerder vloeide. Toch een beetje teleurstelling, nog niet vervuld, verlangend.

Ze wilt zien wat achter die schaduw zit, ze wilt opgevuld worden, ze wilt hem nu voelen in haar, één worden. Nu…
De gever is attent, hij merkt de nu bewustere, doelgerichtere opwinding, het tweede deel van het minnen start hier.

Naar de venusheuvel gaat nu zachtjes zijn aandacht.
Benen gaan daar wat open en geven toegang, dat is de toestemming waarop hij heeft gewacht.
Hij weet dat zijn penis gewenst is, letterlijk binnen haar handbereik zodat er nog meer connectie komt, intiemer.
Haar rechterhand neemt hem vast, hij voelt hun hart nu kloppen daar. Maar hij blijft de gever, niet de ontvanger, nooit de nemer…
Zijn opwinding helpt hem haar opwinding te begrijpen en omgrijpen maar niet meer dan dat, nu nog niet voor hem, de gever is geduldig.

Een hand streelt het pubishaar, een hand streelt een dij, energie cirkelt nu rond in de onderbuik en sluimert, een beetje doelloos nog. De eerdere slaap maakt plaats, langzaam, stap voor stap, voor een andere soort van opwinding. Meer focus, meer centraal, meer gericht…

Een hand gaat dichter, naar beneden toe, lippen kussen daar de hand, omhelzen de hand, openen zich voor de hand.
De vingers zijn vakkundig, bouwen aan energie, bouwen nog niet aan climax. Weg van waar ze nu te gevoelig is geworden, eerder zijdelings aanraken, langsheen de landingsplaats die wijst naar de opening. Langsheen de lippen gaat de vinger nu, gaan de vingers nu, reikend naar de diepte. Ze omhelst de vingers, ze wil hem in zich.

Als de ringvinger haar opening beroert, trekken de liefde spieren hem naar binnen, de tweede toestemming waar hij op wachtte, ze is klaar.

Hij rook al haar zoete opwinding, nu bevestigt. Hij cirkelt in haar, haar ademhaling versnelt naar een nieuw ritme.

Ze is weer los van de wereld, honderd procent in het zijn, honderd procent in het voelen.

Ze kreunt als hij drukpunten raakt, een tweede vinger gaat nu in en uit, dan weer zacht, dan weer stevig.
Haar kreunen duidt wat goed is en wat moet. Ze is zijn instrument, hij bespeelt en hij geniet van de muziek en de energie die ze doet stromen doorheen zijn lijf. Hij gaat op in de opwinding van zijn muze, doch beheerst, hij is en blijft immers de gever. Nu nog wel.

De hand van de muze omringt hem nog steeds.

 

Dan blijven drie vingers stil.

Opeens blijven longen zonder lucht, zo lijkt het althans, de climax is zo dichtbij, maar ook nog even zo ver af.

Blijven ademen, denk ze, blijven ademen, blijven voelen.

En ja hoor, op het ritme van haar ademhaling stroomt nu zeer krachtig de intense sidering doorheen onderbuik, hart en hoofd, een eindeloos cirkelen, een eindeloos rondwarrelen van lust, de lichamen delen dit nu, ze deelt dit nu met haar minnaar en zoals het aanvoelt, met de kosmos rond hen, ontstaan uit eenzelfde ontploffing.

Zo explodeert ze, letterlijk. Minutenlang…

Haar hand laat hem los.

Ze voelt dat ze weer wordt toegedekt, koesterend, warm, veilig.
Haar ademen doet de energie vrijelijk rondstromen. Oefening baart kunst, hier wordt ze steeds beter in. De energie maakt energieker, vult het zijn met kracht.

Ze zal een begeesterd gever zijn, een godin zal ze zijn.

Maar nu even nog niet, nu even nog genieten van die kosmosenergie, dat onbeschrijfelijke geschenk gegeven door de kosmos: een brein, fantasierijk en creatief, een lichaam in volledige toewijding, een clitoris in complete connectie met haar minnaar…

Een godin in de kosmos zal ze worden, nu…

De minnaar wacht geduldig, koesterend naast zijn geliefde, zijn godin, en als hun ogen verdrinken in elkaar worden de rollen omgekeerd.

Zij gaat op zoek naar de god in hem, de god die ze zal aanbidden met heel haar ziel, een god die ze zal vinden, daar is ze zeker van, dat lukt beter en beter, keer na keer. wederzijdse toewijding…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *